แต่งเน่าๆเป็นชาติอ่ะนะอย่าว่ากันช่วยวิจารณ์ด้วยนะเจ้าคะ

รักฤๅร้ายกลายกลับแล้วลับลี้ ด้วยวจีวาจาอันแสนหวาน
ที่ยังเคยเอ่ยปากเมื่อวันวาน มิช้านานเปลี่ยนแปรเป็นคลาไคล
โอ้รตีเหตุใดจึงทรงฤทธิ์ ให้ครวญคิดทุกข์ตรมระโหยไห้
พิษช่างร้ายเจ็บช้ำทราบทรวงใน หากไฉนใจเจ้ามิอาจลืม

ส่วนอีกอันหนึ่งบทอัศจรรย์แต่งวันอังคารที่ผ่านมา อายสุดๆตอนแต่ง(ไม่กล้าแต่งร้อยแก้วน่ากลัว) ที่แต่งเวลากินข้าวเยอะว่างจัดอ่ะ ตอนแต่งก็คิดถึงลิลิตพระลอกะอิเหนาไปงึมงำๆๆ

คำหลอกล่ออ้อล้อก้อระริก ทำหยุกหยิกจิกจักดั่งปูไต่
เนื้อน้องแนบแอบชิดอยู่กับใคร ในหทัยร้อนรุ่มดังสุ่มทรวง
เปลวสวาทวาดไว้ต้องกลุ้มจิตเตลิดคิดไปไกลถึงแดนสรวง
เพลิงรักอุ่นไอใจทั้งปวง ให้ลุล่วงเสร็จกิจทุกประการ

ลองวิจารณ์ดูนะคะ(กรี๊ดดดดดดดดดเขินอ่ะ)

ป.ล. บทอัศจรรย์ข้าน้อยไม่เคยแต่งมาก่อนนะข้าน้อยกลัวแต่ไม่รู้นึกครึ้มอย่างไรอยากลอง